Harde woorden, maar zachte daden.
Griekenland heeft dertig dagen om te laten zien dat het daadwerkelijk iets wil doen aan de tekorten. Nu willen de regerende politici dat wel, want die weten hoe serieus de zaak vanuit Europa gezien wordt, maar democratie gaat over populariteit en niet over realisme. De oppositie in Griekenland laat richting het Griekse volk heel andere verhalen horen. Verhalen die de Grieken veel liever horen. Verhalen over loonstijgingen, meer werk en rijker worden door te groeien.
Allemaal niet zo heel realistisch op dit moment, maar realisme helpt je niet om populair te worden in een democratie.
Griekenland gaat dus niet besparen, zelfs al gaat de regering het op papier invoeren.
Er komen vervroegde verkiezingen en men draait alles simpelweg terug.
Er is vrijwel geen Griek die nog serieus werkt en ze zijn ook niet van plan om daar nu mee te beginnen.
Heel die economie drijft op gastarbeiders uit Oost Europa, terwijl de Grieken het land en de bedrijven in bezit hebben. De Griekse eigenaar is aanwezig, de Albanees, Bulgaar en Serviërs doen het werk. De Grieken betalen ook de bulk van de belastingen niet, ook dat moeten vooral de buitenlandse werknemers maar doen. Tot voor kort betaalden de meeste Grieken ook nog geen onroerende zaak belasting. Als je woning geen dak had, dan was het nog niet af en verviel de belasting. Ik heb begrepen dat die wet nu veranderd is, maar als er één ding diepgeworteld in de Griekse samenleving is, dan is het belastingontduiking.
