Het einde van de bronstijd

By Tom Lassing / 25 februari 2018

Zo’n 1200 jaar voor onze jaartelling was brons het hardste metaal dat mensen konden maken. Rond die tijd verdwenen eigenlijk alle samenlevingen die al tientallen eeuwen rond de Middellandse zee hadden geleefd.
Hoe kon dat gebeuren?
Eén theorie is dat er een volk kwam dat ijzer had leren maken en daarom iedereen kon verslaan. Hoewel ijzer ook rond die tijd werd uitgevonden, is het vrijwel zeker niet de reden voor de teloorgang van alle samenlevingen geweest.
Maar wat dan wel? De volkeren waren al weg voor ijzer massaal geïntroduceerd werd.
Zoals het er nu uitziet, was het een combinatie van een grootschalige uitputting van de landbouwgronden waardoor de groeiende bevolking niet gevoed kon worden samenkomend met klimaatveranderingen en natuurrampen die bijdroegen aan het verval. Een toenemende onrust onder de bevolking joeg steeds meer mensen weg richting opstandige groepen die niet langer afhankelijk wilden zijn en blijven van een overheid die overduidelijk niets meer voor de totale bevolking kon doen. Hoe verder je weg woonde van het centrum van de macht, des te meer was je op jezelf aangewezen. Met de afkalving van de centrale macht werd de rechteloosheid in de samenleving groter.
Opstanden en vooral ook de vorming van opstandige legers zullen de samenlevingen van binnen uit uitgehold hebben.
Deze opstandelingen werden ‘zee-mensen’ genoemd, omdat ze zich zeer succesvol met schepen langs de kust verplaatsten. Steeds meer mensen sloten zich aan en deze vloot werd lokaal onverslaanbaar als ze onverwachts ineens een kuststad aandeed.
Kuststeden en streken werden compleet verwoest en nooit meer opgebouwd.
De samenlevingen werden door deze chaos van zowel onder- als bovenuit uitgehold tot er geen sprake meer was van een samenleving.
De kennis en kunde van de volkeren ging terug naar de kennis die er was in de steentijd. Mensen die nog in een verband bleven wonen, trokken weg van de kust en trokken naar de bergen alwaar ze heel hoog in de bergen hun goed verdedigbare dorpen bouwden.
De zee-mensen verdwenen daarna zelf ook uit de geschiedenis.
Toen er geen steden meer waren om te plunderen was het men hen waarschijnlijk ook snel gedaan. Ze zullen zijn omgekomen van de honger en door onderlinge strijd. Er zijn geen geschreven documenten van hen zelf overgebleven.
Wat heeft dat met nu te maken?
– Ook wij zijn nu hard bezig onze landbouwgronden uit te putten. Ook wij zien het klimaat sneller dan ooit tevoren veranderen. Ook wij lopen dus kans dat er een moment komt dat de stedelijke bevolking niet meer voldoende van voedsel voorzien kan worden. Wat als een miljoenenstad zonder eten komt te zitten? We zien dat real time in Syrië. Een miljoenenstad als Aleppo is nu leeg. Letterlijk miljoenen mensen trokken tot wel een heel continent over op zoek naar veiligheid en eten! Als ze het niet krijgen, dan zullen ze er om vechten. Bij één stad kan een continent die paar miljoen mensen wel opvangen. Als het echter tientallen steden worden, dan is die volksverhuizing te snel en te veel voor welke samenleving dan ook. Zo’n zelfde situatie dreigt zich nu rond Venezuela af te spelen.
Ook wij in Europa zien nu een enorm afnemend vertrouwen in onze leiders. We zien de opkomst van dictators vanuit de democratie in meerdere landen. Zelfs de president van de VS heeft grote sympathie voor hoe dictators elders in de wereld hun interne problemen oplossen en hoe onbeholpen dan ook, probeert hij het in eigen land na te doen.
Zelfs binnen Europa zien we de opkomst van dictators gebeuren. Kijk naar Turkije, Hongarije, Oekraïne, Polen en Rusland. De samenlevingen zijn niet overal even ver, maar de tendens is duidelijk.
Onze samenleving kan een stootje hebben, maar dat konden de geavanceerde bronstijd samenlevingen ook. Ze gingen niet ten onder aan één symptoom, ze gingen ten onder aan de combinatie van vele symptomen die zich tegelijk openbaarden en vanuit de periferie werden ze stuk voor stuk ten val gebracht om meestal nooit meer als vergelijkbaar volk terug te keren. Alleen het al duizenden jaren bestaande Egypte is honderden jaren later nog even als machtige samenleving teruggekomen, maar het was geen serieuze tegenstander meer voor het Romeinse rijk dat twaalfhonderd jaar later onstuitbaar was.
We kunnen lessen leren uit de geschiedenis, maar dan moet je de geschiedenis wel kennen.
Dictaturen zorgen voor één ding, en dat is het schrijven van hun eigen geschiedenis, zodat de bevolking niet langer ‘verkeerde’ lessen leert uit wat er echt gebeurde. Ook dat zien we nu overal gebeuren.
Wat dat betreft ben ik niet optimistisch over waar we met z’n allen naar toe aan het gaan zijn.

Bron: BeursBox.nl

1 comment

Leave a comment: